Perşembe, Kasım 18, 2010

"Herşeyin Hayırlısı"

"herşeyin hayırlısı" lafı vardır duymaya çok alışkın olduğumuz ama bazen yeterince kafamızda anlam bulmayan.Yol ayrımlarından bahsetmişim bir önceki yazıda, işte tam da o yazıyı yazarken aklımdan geçenler şu an kafamda.O anlarda bir karar vermek için enine boyuna düşündüğüm detayların "ya böyle olursa" "ya şöyle olursa" diye kurulan cümlelerin aslında ne kadar anlamsız olduğunu algılıyorum yavaş yavaş. Bizlerin bu çırpınışlarına ve gündelik yaşamın içinde kendi halimizde yapmaya çalıştığımız tüm planlara sanırım kader gerçekten gülmekte.Bir önceki yazıyı yazarken kafamda oluşan soru işaretleri yazının yazılmasından kısa süre sonra yerini pişmanlığa ve keşke diğer yolu seçseydim düşüncelerine bırakmıştı ta ki kısa süre kalana kadar.Kader bir kez daha keşke dediğim birşeyin aslında en hayırlısı olduğunu gösterdi.Şimdi şansı ve şansızlığımı tartışmak lazım " son nefesinize kadar şanslıyım yada şanssızım demeyin" lafından yola çıkarak yoksa "keşkeler biriktirmeyin " lafına mı inanmak lazım ....Sizce?

Bence hayatı çok zorlamadan yaşamak lazım ne demişler herşeyin hayırlısı :)

Pazar, Ekim 03, 2010

Yol Ayrımları

hayat seçimlerden ibaretse eğer bu seçimleri yapmak ve sonrasında karşı karşıya kaldığınız sonuçları kabullenmekte büyümek olsa gerek.Bilinçaltı denilen yer nasıl bir yerdir ki her atacağınız adımda geçmişinizden bir parçayı önünüze getirip bak bakalım bunu yaşamıştın "buna göre karar ver" derken diğer taraftan vermek üzere olduğunuz kararlar ile ilgili heyecanlandırmakta ve hayal kurdurmaktadır.Bugün gözden akan bir damla yaşın yaşanmışlıklara mı yoksa yaşanacaklara mı aktığı ise bir sonraki yol ayrımına kadar muamma....


Şu an önemli olan tek şey ise yola hangi yönde devam edileceğine karar vermek

Salı, Eylül 07, 2010

Kendinize 1 Günlük İzin Verseniz...






Bazen nedenını bılmedıgınız gergınlıklerın, çözemediğiniz asabiyetinizin , zaman zaman kaybettiğinizi düşündüğünüz iyi niyetinizin ve umutlarınızın, "bu ben miyim?" dediğiniz hal ve davranışlarınızın en iyi ilacı sanırım kendinizi içinde yuvarlanıp gittiğiniz hayatın akışının biraz dışına atmak...tıpkı benim bugün yaptığım gibi

Hayat akarken siz normalde 9-6 (banka logosu altındaysanız çıkış saati asla 6 değildir) bir plazanın, bir binanın, bir Şubenin içinde vakit geçiriyorsanız gözünüz ister istemez yolda sohbet ederek telaşsız yürüyenlere ,eşofmanları ve spor ayakkabıları ile hızlı tempo yol alanlara veya bir kafede aheste bester yudumladığı bir kahve eşliğinde elinde tuttuğu kitabını okuyanlara takılır.

İşte bunları görüyorsanız karşı konulamaz şekilde "şimdi onun yerinde olmak vardı" dersiniz.Peki madem bazen bu kadar basit şeylere özenebiliyoruz neden "tatil" denince aklımız en az 1 haftalık bir tatil köyü tatiline veya Bodrum'a ya da Antalya gdidiyor.Eğer hayatta görüp iç geçirdiğimiz şey bu kadar basit bir şey ise çözümde basittir 1 günlük bir İstanbul tatili bile "keşke onun yerinde olsam " denilen kişi yapabilir sizi, tıpkı benim bugün yaptığım gibi

Alarm çalmadan uyanmak, keyfince domatesli salatalıklı demli çaylı bir kahvaltı yapmak, öğlenin bir vaktinde DVD izlerken uyuya kalmak , en rahat elbisenizi ve terlıklerınızı gıyıp ve kulagınıza kulaklarınızı takıp Caddeye yürüyüşe çıkmak, evden çıkmadan evvel okumayı çok isteyip bir türlü vakit bulamadığınız kitabı çantanıza atmak, yürümekten yorulunca caddede en sık göreceğiniz yer olan Starbucksa çöküp kahvenizi alıp kitabınızı açarak bir gün geçirmek çok mu zordu.....Hayır hiç de değildi, ben yaptıysam siz de yaparsınız:)

Bence sizde kendinize böyle bir güzellik yapmalı ve kendinize sadece kendi kendinize olacağınız 1 gün hediye etmelisiniz

Çarşamba, Ağustos 11, 2010

Biraz Babamdan Biraz Bodrumdan




Bafa Gölü kenarında köy kahvaltısı ile başlardı bizim için Bodrum yolu , Bodrum ise küçük yaşımızda kimi zaman annemlerin rakı-balık keyfi yaptığı Gümüşlük sahili demekti, kimi zaman renkli tezgahlar demekti,kimi zaman daracık çarşı sokağı ve annemlere inat aldığım def demekti ya da aile dostları ile geçirilen birkaç gündü ama o zamanlar Bodrum pek de gece hayatını hatırlatan bir kavram değildi.

Bastığımız her yere anlam verenin orada daha önce kimlerle vakit geçirdiğiniz olduğunu ise şimdi şimdi insanlar gider ve mekanlar kalırken anlamaya başladım. Kimi zaman yolda gördüğümüz yüzleri benzeterek kimi zaman duyduğumuz sesleri benzeterek ve hiç bir zaman gerçekten gülemeden özlemle geçen 4.yıl dolduğunda ben küçüklüğümün anılarının olduğu Bodrumdaydım ama yine biraz eksik. Bu sefer anılara renk katacak gruptan öte Bodrumda anlam değiştirmişti benim için.

5 kızın aynı odada kaldığı, güldüğü, zamanı geldiğinde hıçkırarak ağladığı,doyasıya midye yediği, canın istediğinde ve hatta bazen gecenın 2sinde 3ünde ayağını suya soktuğu, birbirini koruyup-kolladığı , rejimdeyiz edası ile start verip yiyerek bitimini getirdiği,Kuşum Aydın’da ellerini havadan indirmediği ve coştuğu,Recep Aktuğ’u dinlerken kimi zaman gözlerinin dolduğu ve romantikleştiği ama avaz avaz eskide olsa şarkılara eşlik ettiği,aynı iskeleye son yüzyılın en efendi çocuklarını görmek için 3 gün üst üste yemeğe gittiği,Maki’de arka masaya çakmak vermenin gururu ile fark etmeden bir sonraki adımda aynı çocuğun üstüne çıkıldığı, isimleri Ali Namık-Can-Boğaçcan olan ve hiç yerleri değişmeyen hep bizi bekleyen 3 duba ile koşulsuz güveni gördüğü, kalbinden geçenleri yaptığı 7 gece ise 365 günün içinde öyle az kalıyordu ki göz açıp kapayana kadar geçmişti artık Bodrum her sene yeni anılarını eklemekteydi eskiler ise kimi zaman gözden 1 damla yaş getirerek hatırlanmaya devam etmekteydi

Sanki hiç dönemeyecek edası ile çok geç bilet bakmanın bir sonucu döndüğüm otobüs yolculuğunda ise önünden geçilen yer yine Bafaydı . Bafa yerli yerinde duruyordu ama Babam yoktu, belki de otobüse binmeye bu kadar gönüllü olmak bundan kaynaklıydı kim bilir….

Cuma, Temmuz 30, 2010







her bitiş bir başlangıçtır ya aslında sanırım işte şimdi tam da öyle bir noktadayız....2005 yazında "pardon Nejat Bey ile görüşmek için 15 dakika vakit ayarlayabilir misiniz?" soru cümlesi ile ve son 4 senemin geçtiği 7.katta başladı herşey, Nur Hanım artık size "Nur " diycem demek aslında uzun süreli bir hikayeyi başlattı, hayattaki herşeyimi Babamı kaybederken ben hiç birşeyden haberdar değilken durumu bilen ve son çırpınışlarda bir hastane arayan oydu,gün geldi güldük,gün geldi ağladık,hatta anlaşamadık kavga ettik aynı koridorda yüz yüze bakmadan geçtik belki de "geçimsizim bugünlerde" dedik, 2008'e 2009'a beraber merhaba dedik,Canoyu kuzen olarak benimsedik, aynı pastayı aynı anda mumları üfledik yeni yaşa merhaba derken,gülüştük ve fena dedikodu yaptık, tabuda birlikte mücadele ettik,beraber tadını çıkarttık İstanbl-İzmir yolunun iyi ki varsın ve nerde olursan ol hep olacaksın Nuroş:) tatlım ne güzel olmuşsun sen diyişini, deli diyişini,Mugoş akşam bize gelsene diyişini çokkkk özliycek olsam da bencilliğe gerek yok.Bu arada unutmadan o arabanın arka koltuğu hep benim kalacak:)))Seni çok seviyorum canım benim

Çarşamba, Mart 03, 2010

Kaldı Geriye Cevapsız Sorular


Yazılacak o kadar çok şey varken buraya tekrardan nasıl yazmaya başlamak lazım onu bir türlü kestiremediğim için fırsat bulup yazmaya başlayamıyorum ya da belki hayatımdan eksilenler, hayatıma girenler ve girip çıkanlar sanırım bu işi daha karışık hale getiriyor.Son seneler çoğunlukla hayatın nasıl da pamuk ipliğine bağlı olduğunu gösterdi... bu kimi zaman sizi güçlendiriyor ve bağlılığınızı arttırıyor kimi zaman ise tam aksine "hayat bu kadar mı basitken hiçbirşey için değmez" dedirtip işin ucunu bıraktırıyor. Tüm bunlar düşündürtmedi değil son zamanlarda doğru yerde miyim?yanlış yerde miyim? içimdekini dilime dökmek doğru mudur? yoksa bu kadarına da gerek yok sus biraz otur mu demeliyim kendime, biraz hayatı akışına mı bırakmalıyım yoksa doğru bildiklerimi okuyup keçi inadımdan vazgeçmeden hayat mı sürdürmeliyim ???Sorular soru işaretlerini getiriyor ve alt alta yazdığınızda ise bakıyorsunuz ki siz aslında soru sormuyor hayatı sorguluyorsunuz.Soruların cevabı ise kimsede değil sadece hayatta..... O zamanda ne diyoruz yaşayıp görcez.Ne yaşarsak yaşayalım sağlam ayakta durucaz ve tanrıya yüzümüzdeki gülümsemeyi alacak şeyler yaşatmasın diye dua edicez...Bu soruların cevaplarını bir kez de yarın sabah Ankara'ya giderken bulutların üstünde arayacağım ne de olsa hayattan en soyut yer orası değil mi

Pazar, Şubat 21, 2010

Hayatıma Yeniden Hoşgeldiniz

Seçenek 1 geçtiğimiz süreci uzun uzadıya acısı ile,anısı ile,güzel anları ile düşündüren yanları ile anlatmak ve bu blogdaki scrollun küçülmesine neden olmak seçenek 2 ise hani bundan 15-20 sene öncenin geleceğe yolculuk filmlerindeki geleceğe gidiş sahneleri gibi "uyudum uyandım yaşadıklarımı rüyamda gördüm sandım aklımda kalan bazı sahnelerde ağlıyordum hem de bir daha asla öyle ağlayamayacağımı düşünerek bazı sahnelerde bir özlem duyuyordum bir daha hiç bir zaman böyle bir özlem duymayacağımı düşünerek,bazı sahnelerde gülüyordum katıla katıla dedikleri cinsten, bazen içinde bulunduğum tempo yoruyordu beni isyan ediyordum iş dışında yaptığım herşeyden vazgeçiceğime kesin kanaat getiriyordum.2010 yılında uyandığımda
hayatımda sahip olduğum annem,kardeşim,teyzem ve Can dışına bir kaç tane gerçeğim vardı.Bazılarının babanın Bankasımı dediği işim, Bankadaki kahvaltı grubum :) ,geçmişten kalma alışkanlığım AIESEC, yeni yeni başlayan bir macere Rotaract:) ve son olarak arkadaşlarım; aynı kaderi paylaştığım Seldam gibi,İstanbullu Zeynep gibi,USA'den getirdiğim ve her belki oraya geri dönerim dediğinde kızdığım İpek gibi Nihan-Yeşim-Pelin 3lemesi gibi ve tabi Alp:) Antalyadaki evimin sahibi Irmak gibi,badem gözlü boyundan büyük işlerin adamı Şebo gibi,bankada tanıdığım ama banka sınırları ile kalmayan bir dostluk veren doğum günü arkadaşım Nur ve enişte gibi:),Rotaract'ın hayatıma en büyük katkısı Aras gibi, Bankadaki genç ve eğlenmeyi bilen grubumuz gibi.....Şimdi unuttuklarım olması muhtemel ama eğer olaki geçmişte yazdığım sıklık ile buraya yazmayı başarabilirsem zaten onların adları da geçecek:)Yazının başına dönünce sanırım ben 2.seçeneği seçmişim bile, hayatıma yeniden hoş geldiniz

Salı, Şubat 02, 2010

3bucuk Yıl Sonra

Haziran 2006'dan sonra yeniden bu bloga can vermeye başlıyorum.Bazı şeyler belli dönemlerde moda olur sonra unutulur ama geçmiş dönemde yazdıklarımı 3buçuk yıl sonra okuyunca anladım ki bu modası geçmemesi gereken bir eylem:)ilerde insanın hatırlayamadığı tüm detaylar burada bir şekilde varlığını sürdürüyor olacak...üstelik bu sefer yol arkadaşlarım da var Şebo&Berrak:)